'എവിടെ തുടങ്ങണം എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയില്ല'.....

നിനക്കായ് നിദ്ര വഴിമാറിപ്പോയ യെൻ കൺപീലികളിൽ പ്രണയം സ്വപ്നങ്ങൾ ചാലിച്ച്
മഷിയെഴുതുമ്പോൾ മനസ്സിലറിയാതെ കോറീടുന്നത് നിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം...
അകന്നകന്നു പോയീടുമ്പോൾ നീയറിയുന്നില്ല നിന്നോടൊപ്പം എന്നിൽ നിന്നകന്നീടുന്നയെൻ ശ്വാസ താളത്തെ..എന്റെ നിദ്രയിൽ എനിക്കു കൂട്ടായ
നിന്റെ നിശ്വാസം ഇന്നില്ലാതാവുമ്പോൾ നിന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറം ചാർത്തിയ
എന്റെ സ്വപ്നത്തിൻ ചിതയൊരുങ്ങുന്നു..കൈവിരൽ തുമ്പാൽ നീ തൊട്ടുണർത്തിയ
എന്റെ മനസ്സിൻ വീണകമ്പികൾ ഒരു ശ്രുതി മീട്ടാനാവാതെയിന്നതിൻ
തന്ത്രികൾ മുറുകീടുന്നു.. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സല്‍പ്പം ശാന്തമാവാറുണ്ട്.
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ ഇരുണ്ട മേഘങ്ങളില്ലാതെ,തിരയടങ്ങിയ തീരം പോലെ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങളില്ലാതെ...ആ നിമിഷത്തില്‍ എനിക്കെന്‍റെ പ്രണയം പോലുമന്യമാണ്.സുപ്രഭാതം , ശുഭ ദിനം ..

നടന്നു തീർന്ന വഴികളിൽ ഏതോ നിമിത്തം പോലെ നിന്നെ കണ്ടു മുട്ടി ഏതോ നിമിഷത്തിൽ കാലം നമ്മളെ കൂട്ട്കാരാക്കി കൊഴിഞ്ഞു വീണ നിമിഷങ്ങളെ നോക്കി കണ്ണ്നീർ മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുകയാണ് ആരുടെയൊക്കെയോ നൊമ്പരമോ വിരഹമോ പ്രണയമായക്കെയോ മനസ്സിനെ പുൽകി ഉണർത്തുകയാണി മഴ പൊഴിക്കുമ്പോഴും ഓർമ്മകളിൽ നമ്മുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ബാക്കിയാക്കി യാത്ര പറയത് പിരിയുമ്പോൾ ഒടുവിൽ എനിക്കുറങ്ങുവാൻ നിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരിടം വേണം...
ചുവന്ന പൂവിനോടുള്ള പ്രണയം പലകുറി എത്തിച്ച വാകമരച്ചോട്ടിൽ.. തനിച്ചിരുന്നു പ്രണയം പങ്കിട്ട നിന്റെ തണലിൽ...
ഇനിയെന്റെ ഓർമകൾക്ക് മീതെ പൊഴിയുക.. ഒരു പ്രണയ വിരഹത്തിന്റെ ദുഃഖം എന്റെ മനസിലും തളം കെട്ടിക്കിടന്നിരുന്നു.
ഇന്നെന്റെ ഹൃദയത്തില് ഞാനൊരു കല്ലറ തീര്ക്കുന്നു.നിനക്കായി ഞാനെന് മനസ്സില് നട്ടു നനച്ചു വളര്ത്തിയ സ്നേഹപൂക്കള്, നിനക്ക് വേണ്ടാത്ത,നീ പിച്ചിയെറിഞ്ഞ ആ പൂക്കള് ഇനിയവിടെ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളും,ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത നിദ്രയിൽ ലയിച്ചു അവയൊക്കെയും എന്നുമെന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും.പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞ എന്റെ കാത്തിരിപ്പിനപ്പുറം നീ തിരിച്ചറിയാന് ശ്രമിക്കാതെ പോയ
എന്റെ മനസിന്റെ വിങ്ങൽ ,നിന്റെയുള്ളിൽ ഒരു പുനർചിന്തക്ക് കാരണമാവില്ലെന്നരിയാം....എങ്കിലും .......ജനിമ്രിതികൾക്കപ്പുറം
ഇനിയുമൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ .................നിനക്കായ് .....ഞാൻ വീണ്ടും ..വരും ... ശുഭ രാത്രി , സുഖ നിദ്ര ....